به گزارش روابط عمومی اداره کل امور ایثارگران، این جاده به طول 14 کیلومتر و عرض هفده متر در شرق هوالهویزه و از منطقه جفیر آغاز، و پس از طی مسافت در داخل آب‌های منطقه، وارد جزیره مجنون شمالی می‌شد. با توجه به اهمیت عملیات خیبر و تصرف جزایر مجنون توسط رزمندگان و نیز تأکید امام خمینی (ره) نسبت به حفظ جزایر مجنون، طرح احداث جاده سیدالشهداء (ع)  در دستور کار سنگر سازان بی سنگر جهادسازندگی قرار گرفت.
چرا که پل خیبر به طور مرتب زیر آتش سنگین دشمن قرار داشت و تعمیر صدمات ناشی از انفجار و ترکش این پل در بلندمدت، مقرون به صرفه نبود و از طرفی به عنوان مکمل پل خیبر، با تسهیل تردد دو طرفه خودروهای سنگین و زرهی، می‌توانست نقش مهمی در حفظ جزایر مجنون ایفا نماید.
از این رو، در روز میلاد حضرت زینب (س) (18 بهمن ماه 62) عملیات احداث جاده شروع و دقیقاً در ظهر روز سوم شعبان (14 اردیبهشت ماه 63) مصادف با میلاد حضرت امام حسین (ع) احداث آن به پایان رسید و به شکرانه این روز پر برکت، این بزرگراه به نام مبارک سیدالشهداء(ع) نامگذاری شد.

خاطره ای از یکی از فرماندهان پشتیبانی و مهندسی جنگ جهاد از احداث جاده سیدالشهدا(ع):
برای احداث جاده سیدالشهدا عازم جنوب شدم، جاده ای به طول 14 کیلومتر در باتلاق ها و آب ها و نیزارها. جاده را شروع کردیم ولی نمی دانیم چه کسی گفت که جاده را سیدالشهدا نام گذاری کنید. همه می گفتند کار شما زیاد فایده ندارد، مهندسین می گفتند خاکی که شما در هور می ریزید باتلاق می شود ولی بچه ها می گفتند خدا کمک می کند . بچه ها کار خود را شروع کردند و مهندسین می آمدند و متر می کردند. تعداد کمپرسی ها را می دیدند و می گفتند احداث جاده شش ماه طول می کشد. اما راننده شب و روز کار می کردند و خداوند هم یاری می کرد. گلوله های دشمن به طرف جاده می بارید ، اما کار یک لحظه هم قطع نمی شد.
 یک روز در جاده یکی از رانندگان کمپرسی ما توسط گلوله توپ به شهادت رسید ، روز بعد که اسم او را از لیست خارج کرده بودیم، دیدیم که باز اسم او در لیست است. پرسیدیم که اسم ایشان را چه کسی نوشته؟ گفتند یکی از برادرها که صبح کار است، بعد از ظهرها هم جای او کار می کند. مگر نمی گویید که شهیدان زنده اند، پس شهیدان باید کارکنند کارآن ها هم این است که ما جای آن ها را پر کنیم تا دشمن نتواند ببیند که جای آن ها خالی است.
حرف این برادر به قدری به دل ها نشست که کار جاده با پیگیری های بهتری انجام شد و در طی 60 روز کار جاده به پایان رسید. روز موعود، روز پایان و وصل شدن دو طرف جاده و روزی که نام جاده را سیدالشهدا نامیدیم، ساعت 12 ظهر روز سوم شعبان روز میلاد امام حسین (ع) بود. موقع اذان ظهر، یعنی زمانی که امام حسین (ع) در کربلا به شهادت رسید. اشک شوق از چشم همه جاری بود و به یاد شهدای جاده افتاده بودند. این جاده با خون راننده های کمپرسی و لودر آب یاری شده بود. هروقت برادرها می خواستند توپ و تانکی را به جزیره ببرند، ساعت ها طول می کشید اما با وصل شدن جاده دشمن ناامید شد و این جاده یکی از بزرگترین افتخارات جهاد سازندگی شد.
«بخشی از خاطرات برادر جهادگر حاج ناصر ابراهیمی از پیشکسوتان پشتیبانی و مهندسی جنگ جهاد سازندگی»