حلبچه! به مقاومتت سوگند که اگر با آن همه مشقت و سختی آواز زندگی را بخوانی ، خواهی ماند. حلقومت را درمیان چنگال شیطان بغداد به خواندن سرود رهایی دعوت می نمایم. همچون رهایی خرمشهر ، هویزه، مهران و دزفول. واگر بنای مردن داری ، ایستاده بمیر ، همچون شهدای کوچه پی کوچه هایت ... ولی تو باید بمانی . بمان تا زندگی بدون جای پای بعثیان در درونت شکل گیرد. بمان و از هجوم آن دود سفیدی حرف بزن که در یک آن تمام اعصاب را خشکاند
بمان و از قصه تلخ گاز سیانور و کشتار دسته جمعی بگو.... واگر نمانی ترس از ایندارم که شاید وحشتناک ترین اوصاف و کلمات برای بیان این جنایت درمانده شود و این قسمت از تاریخ مستضفین را هم قلم به دستان کج اندیش بنگارند. پس حلبچه تو باید بمانی .این دیگر مانندجنگ ،تحمیل نیست که یک دعوت است و با قبول آن دیوار بلند استقلال محصورت خواهد کرد ...